Neper vite do bredhi zemren per ta ushqyer
per ta gjetur gjysmen e vetes time qe me ka humbur
do i them qe prap e dua dhe nese do ket guxim per te me fyer
kur do jem nje kapiten me i vjeter ne det duke u lekundur
Kur do jen dhe rrufet e pameshirshme mbi mua
dhe kur dallget e jetes do me hudhin mua ne nje ishull
un zerin kam per ta ngritur dhe do them vetem ate e dua
kur cdogje do jet pran fundosjes dhe do jet e prishur
Ku yjet dhe qielli do jen armiqt e mi te perbetuar
kur rrudhat do me mbulojn ket fytyren time te gjor
ku hen dhe diell skan me fytren e saj per te ma kujtuar
do sillem gjer ne skaj te botes me nje fotografii ne dor
Kur vetem barken time do kem te vetmin aleat
ne detin e pafund shpresen do e kem si mjegull
ajo eshte e vetmja qe shpirtin do ma ofron me ngat
do te dukem si nje pallat i plakur vetem me nje tjegull.
Nga: Mark Kuzhnini / PrishtinaPress
