Taulant Hodaj, ish-sekretar i Federatës së Futbollit të Kosovës (FFK), për vite me radhë ishte një nga zërat më të zellshëm në mbrojtje të FFK-së dhe të kryetarit të saj, Agim Ademi. Në kohën kur ushtronte funksion zyrtar brenda federatës, Hodaj jo vetëm që mbështeste vendimet e FFK-së, por shpesh dilte publikisht në mbrojtje të politikave dhe qasjes drejtuese të Agim Ademit.
Megjithatë, pas largimit nga pozita e sekretarit të FFK-së, qëndrimet e Hodajt kanë pësuar një ndryshim të papritur dhe të thellë. Nga një mbrojtës i palëkundur i federatës, ai është shndërruar në një kritik të ashpër të FFK-së dhe të kryetarit Ademi. Ky transformim i shpejtë ngre pyetje legjitime: pse këto kritika nuk u bënë atëherë kur ishte pjesë e vendimmarrjes? Pse heshti për vite me radhë, nëse kishte vërejtje apo mospajtime reale?
Në opinionin sportiv, ky ndryshim qëndrimesh shihet më shumë si pasojë e largimit nga funksioni sesa si një reflektim i sinqertë për të mirën e futbollit kosovar. Kritikat që vijnë vetëm pasi humbet pozita, ndikimi apo afërsia me pushtetin institucional, rrezikojnë të perceptohen si personale dhe jo parimore. 
Në anën tjetër, Agim Ademi mbetet figura kyçe e zhvillimit dhe ndërkombëtarizimit të futbollit të Kosovës. Gjatë udhëheqjes së tij, FFK ka shënuar përparime të mëdha, nga konsolidimi institucional, anëtarësimi dhe forcimi i pozitës së Kosovës në UEFA e FIFA, deri te rritja e besueshmërisë së futbollit kosovar në arenën ndërkombëtare. Këto janë fakte që nuk mund të mohohen, pavarësisht kritikave të vonuara.
Futbolli i Kosovës ka nevojë për debat konstruktiv dhe kritikë të sinqertë, por jo për ndryshime qëndrimesh të diktuara nga interesat personale. Nëse Taulant Hodaj kishte rezerva reale ndaj FFK-së dhe Agim Ademit, ato do të duhej t’i shprehte në kohën kur ishte pjesë e federatës – jo vetëm tani, kur është jashtë saj.
