Kapja e Nicolas Maduros erdhi pas një operacioni të Shteteve të Bashkuara të hartuar mbi bazën e doktrinës së “shpejtësisë dhe dhunës së kontrolluar”. Komponenti ajror i misionit luajti një rol vendimtar që nga minutat e para, duke siguruar që asnjë lëvizje armike të mos i surprizonte forcat që vepronin në tokë.
Në vijën e parë të frontit ishin dy avionë të specializuar, F-22 dhe F-35, me misionin për të imponuar epërsi të plotë ajrore. Objektivi i tyre kryesor ishte shkëmbimi i të dhënave në kohë reale dhe parandalimi i çdo ngritjeje nga pala venezueliane pa u zbuluar menjëherë.
Pas fuqisë së luftëtarëve qëndronte mekanizmi i padukshëm i luftës elektronike dhe mbikëqyrjes ajrore. Këto njësi ishin përgjegjëse për verbimin e radarëve, bllokimin e komunikimeve dhe krijimin e një pamjeje të plotë të mjedisit ajror dhe urban të Karakasit. Ky informacion u ushqye vazhdimisht të gjitha mediave, duke lejuar vendime të menjëhershme dhe minimizimin e rrezikut.
Në të njëjtën kohë, helikopteri MH-47G Chinook, i konfiguruar posaçërisht për misione nate me rrezik të lartë, luajti një rol vendimtar. Ekuipazhet e tij janë të trajnuar për të fluturuar në lartësi jashtëzakonisht të ulëta, pa ndriçim dhe me një udhëzues të vetëm, sensorë të përparuar dhe sisteme shikimi natën, një element thelbësor për afrimin në zonat urbane me popullsi të dendur.
MH-47G formuan shtyllën kurrizore të operacionit. Ato kanë aftësi furnizimi me karburant nga ajri, rezervuarë shtesë karburanti, radar mbikëqyrjeje tokësore dhe blindazh të përmirësuar, duke lejuar transportin e ekipeve të sulmit me saktësi dhe siguri.
Formacioni mbrohej nga raketat depërtuese me veprim të drejtpërdrejtë MH-60L. Të armatosur me raketa 70 mm, raketa Hellfire, mitralozë të montuar anash dhe sisteme vetëmbrojtëse, misioni i tyre ishte të neutralizonin menjëherë çdo kërcënim dhe të siguronin mjedisin ajror.
