Porta e pushtimit
S’kam porta që mbyllen për ty,
S’ka mure që ndalin atë depërtim;
S’ka kështjellë t’i qëndrojë marshimit tënd!
Jam shpirt i shpuar,
I vrarë,
Me plumbin që lë vragë
Nëpër çdo shkronjë,
Nëpër çdo fjalë,
Nëpër çdo varg;
Më Përcjellë rrugëve të botës
Me pjepër mendime;
S’kam çfarë mbyll,
Jetoj me shpimin tënd
Tej për tej i vrarë në metafizik;
Je vetë porta e pushtimit!
Unë jam poet,
E ndjej thellësisht krijimin
Në pafundësinë e trishtimit
Tmerrësisht të bukur!
Rexhep Hoti
Prishtinë, nëntor 2018
